Blog

W energetyce są kwalifikacje wydawane przez komisje kwalifikacyjne, na wniosek. Kwalifikacje zostały podzielone na 3 grupy: G1 (elektryczne), G2 (energetyczne), G3 (gazowe).

Świadectwo kwalifikacyjne jest wymagane dla rodzajów prac i stanowisk w zakresie:

• eksploatacji – do których zalicza się stanowiska osób wykonujących prace dotyczące obsługi, konserwacji, remontu, naprawy, montażu lub demontażu i czynności kontrolno-pomiarowych (E);

• dozoru – do których zalicza się stanowiska osób kierujących czynnościami osób wykonujących prace określone w w/w pkt lub stanowiska osób sprawujących nadzór nad eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci (D).

Powyżej wymienione prace, obejmują wykonywanie z zachowaniem zasad bezpieczeństwa i higieny pracy i wymagań ochrony środowiska czynności w zakresie:

1. obsługi, które mają wpływ na zmiany parametrów pracy obsługiwanych urządzeń, instalacji i sieci; 2) konserwacji, które są związane z zabezpieczeniem i utrzymaniem należytego stanu technicznego urządzeń, instalacji i sieci;

2. remontu lub naprawy, które są związane z usuwaniem usterek i awarii urządzeń, instalacji i sieci w celu doprowadzenia ich do wymaganego stanu technicznego;

3. montażu lub demontażu, które są niezbędne do instalowania lub odinstalowywania i przyłączania lub odłączania urządzeń, instalacji i sieci;

4. kontrolno-pomiarowym, które są niezbędne do dokonania oględzin, oceny stanu technicznego, parametrów eksploatacyjnych, jakości regulacji i sprawności energetycznej urządzeń, instalacji i sieci.

Świadectwo kwalifikacyjne jest wymagane do wykonywania czynności związanych z eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci, z wyjątkiem czynności związanych z obsługą:

1. urządzeń elektrycznych o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV i mocy znamionowej nie wyższej niż 20 kW, jeżeli w dokumentacji urządzenia określono zasady jego obsługi;

2. urządzeń lub instalacji cieplnych o mocy zainstalowanej nie wyższej niż 50 kW.

RODZAJE URZĄDZEŃ, INSTALACJI I SIECI, DLA KTÓRYCH JEST WYMAGANE ŚWIADECTWO

KWALIFIKACYJNE DO WYKONYWANIA CZYNNOŚCI ZWIĄZANYCH Z ICH EKSPLOATACJĄ

(G1) Grupa 1. Urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne wytwarzające, magazynujące,

– przetwarzające, przesyłające i zużywające energię elektryczną:

1. urządzenia prądotwórcze przyłączone do sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej energii elektrycznej bez względu na wysokość napięcia znamionowego;

2. urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV;

3. urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV i napięciu znamionowym nie wyższym niż 30 kV;

4. urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wyższym niż 30 kV i napięciu znamionowym nie wyższym niż 110 kV;

5. urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wyższym niż 110 kV;

6. zespoły prądotwórcze o mocy wyższej niż 50 kW;

7. urządzenia elektrotermiczne;

8. urządzenia do elektrolizy;

9. sieci elektrycznego oświetlenia ulicznego;

10. elektryczna sieć trakcyjna;

11. elektryczne urządzenia w wykonaniu przeciwwybuchowym;

12. urządzenia umożliwiające magazynowanie energii elektrycznej i jej wprowadzanie do sieci elektroenergetycznej o mocy wyższej niż 10 kW;

13. aparatura kontrolno-pomiarowa oraz urządzenia i instalacje automatycznej regulacji, sterowania i zabezpieczeń urządzeń i instalacji wymienionych w pkt 1–12;

14. urządzenia techniki wojskowej lub uzbrojenia;

15. urządzenia ratowniczo-gaśnicze;

16. urządzenia ochrony granic.

(G2) Grupa 2. Urządzenia wytwarzające, magazynujące, przetwarzające, przesyłające i zużywające ciepło oraz inne urządzenia energetyczne:

1. kotły parowe oraz wodne na paliwa stałe, płynne i gazowe, o mocy wyższej niż 50 kW
   i mocy nie wyższej niż 500 kW, wraz z urządzeniami pomocniczymi;

2. kotły parowe oraz wodne na paliwa stałe, płynne i gazowe, o mocy wyższej niż 500 kW
   i o mocy nie wyższej niż 1800 kW, wraz z urządzeniami pomocniczymi;

3. kotły parowe oraz wodne na paliwa stałe, płynne i gazowe, o mocy wyższej niż 1800 kW,
   wraz z urządzeniami pomocniczymi;

4. sieci i instalacje cieplne wraz z urządzeniami pomocniczymi, o przesyle ciepła wyższym
   niż 50 kW i o przesyle ciepła nie wyższym niż 500 kW;

5. sieci i instalacje cieplne wraz z urządzeniami pomocniczymi, o przesyle ciepła wyższym
   niż 500 kW;

6. turbiny parowe oraz wodne o mocy wyższej niż 50 kW i o mocy nie wyższej niż 15 MW,
   wraz z urządzeniami pomocniczymi;

7. turbiny parowe oraz wodne o mocy wyższej niż 15 MW i o mocy nie wyższej niż 100 MW,
   wraz z urządzeniami pomocniczymi;

8. turbiny parowe oraz wodne o mocy wyższej niż 100 MW i o mocy nie wyższej niż 500 MW,
   wraz z urządzeniami pomocniczymi;

9. turbiny parowe oraz wodne o mocy wyższej niż 500 MW, wraz z urządzeniami
   pomocniczymi;

10. przemysłowe urządzenia odbiorcze pary i gorącej wody o mocy wyższej niż 50 kW
    i o mocy nie wyższej niż 500 kW;

11. przemysłowe urządzenia odbiorcze pary i gorącej wody o mocy wyższej niż 500 kW;

12. urządzenia wentylacji, klimatyzacji i chłodnicze o mocy wyższej niż 50 kW i o mocy nie
    wyższej niż 500 kW;

13. urządzenia wentylacji, klimatyzacji i chłodnicze o mocy wyższej niż 500 kW;

14. pompy, ssawy, wentylatory i dmuchawy o mocy wyższej niż 50 kW i o mocy nie wyższej
    niż 500 kW;

15. pompy, ssawy, wentylatory i dmuchawy o mocy wyższej niż 500 kW;

16. sprężarki o mocy wyższej niż 20 kW i o mocy nie wyższej niż 200 kW oraz instalacje
    sprężonego powietrza i gazów technicznych;

17. sprężarki o mocy wyższej niż 200 kW oraz instalacje sprężonego powietrza i gazów
    technicznych;

18. urządzenia do składowania, magazynowania i rozładunku paliw o pojemności
    składowania odpowiadającej masie ponad 100 Mg;

19. piece przemysłowe o mocy wyższej niż 50 kW;

20. urządzenia umożliwiające przechowywanie ciepła lub chłodu w celu ich późniejszego
    wykorzystania o mocy wyższej niż 10 kW;

21. aparatura kontrolno-pomiarowa i urządzenia automatycznej regulacji do urządzeń,
    instalacji i sieci wymienionych w pkt 1–20;

22. urządzenia techniki wojskowej lub uzbrojenia; ( niepotrzebne usunąć)

23. urządzenia ratowniczo-gaśnicze;

24. urządzenia ochrony granic.

(G3) Grupa 3. Urządzenia, instalacje i sieci gazowe wytwarzające, przetwarzające, przesyłające, magazynujące i zużywające paliwa gazowe:

1. urządzenia do produkcji paliw gazowych, generatory gazu;

2. urządzenia do przetwarzania i uzdatniania paliw gazowych, rozkładnie paliw gazowych,
   urządzenia przeróbki gazu ziemnego, oczyszczalnie gazu, rozprężalnie i rozlewnie gazu
   płynnego, odazotownie, mieszalnie;

3. urządzenia do magazynowania paliw gazowych;

4. sieci gazowe o ciśnieniu nie wyższym niż 0,5 MPa (gazociągi, stacje gazowe, zespoły
   gazowe na przyłączu, w tym punkty gazowe);

5. sieci gazowe o ciśnieniu wyższym niż 0,5 MPa (gazociągi, stacje gazowe, zespoły
   gazowe na przyłączu, tłocznie gazu);

6. urządzenia i instalacje gazowe o ciśnieniu nie wyższym niż 5 kPa;

7. urządzenia i instalacje gazowe o ciśnieniu wyższym niż 5 kPa;

8. przemysłowe odbiorniki paliw gazowych o mocy wyższej niż 50 kW;

9. turbiny gazowe;

10. aparatura kontrolno-pomiarowa, urządzenia sterowania do urządzeń, instalacji i sieci
    wymienionych w pkt 1–9;

11. urządzenia i instalacje do skraplania gazu ziemnego;

12. urządzenia i instalacje do regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego;

13. instalacje do tankowania sprężonego gazu ziemnego;

14. instalacje do tankowania skroplonego gazu ziemnego;

15. urządzenia techniki wojskowej lub uzbrojenia.

W razie stwierdzenia, że eksploatacja urządzeń, instalacji lub sieci jest prowadzona niezgodnie z przepisami dotyczącymi ich eksploatacji, na wniosek pracodawcy, inspektora pracy, Prezesa URE lub innego organu właściwego w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią, o których mowa w art. 21a prawo energetyczne, sprawdzenie spełnienia wymagań kwalifikacyjnych należy powtórzyć.

Zabrania się zatrudniania przy samodzielnej eksploatacji sieci oraz urządzeń i instalacji określonych w przepisach, o których mowa w ust. 6 ustawy prawo energetyczne, osób bez kwalifikacji, o których mowa w ust. 1 ustawy prawo energetyczne. Pracodawca może dopuścić do wykonywania prac eksploatacyjnych przy urządzeniach energetycznych, pod nadzorem osoby uprawnionej, osoby nieposiadające świadectw kwalifikacyjnych:

1. w celu przygotowania zawodowego z uwzględnieniem przepisów dotyczących zatrudnienia młodocianych;

2. będące uczniami szkoły ponadpodstawowej prowadzącej kształcenie w zawodzie, dla którego podstawa programowa kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 oraz z 2022 r. poz. 655), przewiduje nabycie umiejętności związanych z wykonywaniem prac eksploatacyjnych przy urządzeniach energetycznych;

3. reprezentujące organy nadzoru;

4. prowadzące specjalistyczne prace serwisowe.

Obowiązki pracodawcy i wymogi co do dokumentacji elektronicznej

• dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w
  środowisku pracy

• informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności

• dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania
  określone w Polskich Normach,

• dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze jeżeli odzież własna
  pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu; ze względu na wymagania
  technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy,

• ustalić rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, których
  stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne oraz przewidywane okresy
  użytkowania odzieży i obuwia roboczego,

• nie dopuścić pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, przewidzianych do stosowania na danym stanowisku pracy,

• zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze
  posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnić odpowiednio ich pranie,
  konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie,

• zapewnić, aby środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, które w wyniku
  stosowania w procesie pracy uległy skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi, były przechowywane wyłącznie w miejscu przez niego wyznaczonym,

• prowadzić w ramach dokumentacji związanych ze stosunkiem pracy oddzielnie dla każdego pracownika dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy obejmującą: karta ewidencji przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej, a także dokumenty związane z wypłatą ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży i obuwia oraz ich pranie i konserwację. Dokumentacja pracownicza prowadzona w formie elektronicznej jest równoważna z dokumentacją w wersji papierowej pod warunkiem spełnienia określonych wymogów

Wykaz przygotowano w oparciu o Kodeks pracy rozdział Środki ochrony indywidualnej i
Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w
sprawie dokumentacji pracowniczej (Dz.U. 2018 poz. 2369).

Po otrzymaniu informacji o wypadku, zespół powypadkowy niezwłocznie przystępuje do ustalenia okoliczności i przyczyn zdarzenia.

Zespół ma obowiązek:

a.  dokonania oględzin miejsca wypadku, w tym stanu technicznego maszyn i innych urządzeń
technicznych, stanu urządzeń ochronnych, a także zbadania warunków wykonywania
pracy i innych okoliczności, które mogły mieć związek z badanym zdarzeniem;

b. sporządzenia, w razie potrzeby, szkicu lub fotografii miejsca wypadku;

c.  wysłuchania wyjaśnień poszkodowanego – jeżeli stan jego zdrowia na to pozwala;

d.  zebrania informacji dotyczących wypadku od świadków;

e.  zasięgnięcia opinii lekarza, a w razie potrzeby, opinii innych specjalistów – w zakresie
niezbędnym do oceny rodzaju i skutków wypadku;

f.   zebrania innych dowodów dotyczących wypadku;

g. dokonania prawnej kwalifikacji wypadku – zgodnie z ustawą o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych;

h. określenia środków profilaktycznych oraz wniosków, w tym wynikających z oceny ryzyka zawodowego na stanowisku pracy, na którym wystąpił wypadek;

i. wykorzystania w postępowaniu materiałów zebranych przez organy prowadzące śledztwo lub dochodzenie – jeżeli materiały te zostaną mu udostępnione;

j. jeżeli wypadek miał rozmiary katastrofy albo spowodował zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego,  wykorzystania ustaleń zespołu specjalistów, powołanego przez właściwego ministra, wojewodę lub inny organ sprawujący nadzór określony w art. 237 [14] Kodeksu pracy, do ustalenia przyczyn wypadku oraz wyjaśnienia związanych z tym zdarzeniem problemów technicznych i technologicznych;

Przepisy prawne nie przewidują
zwolnienia pracodawcy z obowiązku przeprowadzenia dochodzenia powypadkowego.
Koszty związane z ustalaniem okoliczności i przyczyn wypadku ponosi pracodawca
– art. 234 § 4 Kodeksu pracy.

Sporządzenie
i zatwierdzenie protokołu powypadkowego

Zespół sporządza z dochodzenia
powypadkowego protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku Protokół ten jest podstawą do ustalenia uprawnień do świadczeń odszkodowawczych dla poszkodowanego lub jego rodziny.

Zespół sporządza protokół powypadkowy nie później niż w ciągu 14 dni od daty zgłoszenia wypadku i przekazuje niezwłocznie do zatwierdzenia pracodawcy. W razie niedotrzymania tego terminu, zespół ma obowiązek podania w protokole przyczyn opóźnienia.

Do protokołu załącza się komplet niezbędnych dokumentów związanych z wypadkiem, w tym wyjaśnień poszkodowanego,informacji dotyczących wypadku od świadków, opinii lekarzy i innych specjalistów, a także ewentualnych szkiców lub fotografii miejsca wypadku.

W przypadku, gdy między członkami zespołu powypadkowego wystąpią rozbieżności, o treści protokołu decyduje pracodawca.

Zespół ma obowiązek zapoznania poszkodowanego z treścią protokołu przed zatwierdzeniem przez pracodawcę i pouczenia o prawie wniesienia „uwag i zastrzeżeń”. Poszkodowany może skorzystać z prawa do wglądu do akt związanych z postępowaniem i sporządzać z nich kopie, odpisy, notatki itp. Prawo to przysługują również członkom rodziny
poszkodowanego w wypadku śmiertelnym.
Protokół powypadkowy zatwierdza pracodawca – nie później niż w ciągu 5
dni od dnia jego sporządzenia.

W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń do treści protokołu powypadkowego (przez poszkodowanego lub członków rodziny zmarłego wskutek wypadku pracownika) albo gdy protokół ten nie odpowiada warunkom określonym w przepisach, pracodawca ma obowiązek zwrócenia niezatwierdzonego protokołu, w celu wyjaśnienia i uzupełnienia przez zespół powypadkowy.

Po dokonaniu wyjaśnień i uzupełnień, Zespół sporządza, nie później niż w ciągu 5 dni, nowy protokół powypadkowy, do którego dołącza protokół niezatwierdzony przez pracodawcę.

Poszkodowany pracownik, a w razie wypadku śmiertelnego, uprawniony członek jego rodziny, może wystąpić do właściwego sądu rejonowego z powództwem o ustalenie i sprostowanie protokołu (podstawa: art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego). Z powództwem tym może wystąpić również organizacja związkowa, działająca u pracodawcy zatrudniającego poszkodowanego
pracownika.

Zamieszczenie w protokole stwierdzenia, że wypadek nie jest wypadkiem przy pracy bądź występują okoliczności mające wpływ na prawo poszkodowanego do świadczeń odszkodowawczych, wymaga szczegółowego uzasadnienia i wskazania na to dowodów.

Protokół powypadkowy wraz z załączonymi do niego dokumentami pracodawca ma obowiązek przechowywać przez okres 10 lat.

Doręczenie protokołu powypadkowego poszkodowanemu

Zatwierdzony protokół powypadkowy pracodawca niezwłocznie doręcza poszkodowanemu pracownikowi, a w razie wypadku śmiertelnego – członkom rodziny poszkodowanego.

W przypadku stwierdzenia przez inspektora PIP, że w protokole powypadkowym zamieszczono ustalenia naruszające uprawnienia pracownika lub występują nieprawidłowe wnioski profilaktyczne, inspektor może zwrócić ten dokument pracodawcy, a także zawnioskować o ponowne ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku.

Badania lekarskie pracowników, profilaktyczna opieka zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczenia lekarskie wydawane do celów przewidzianych w Kodeksie pracy – sprawa zmieniła się w związku z nowelizacją przepisów w 2020 r.

Proponuję przyjrzeć się wymaganiom skierowania na badanie lekarskie lekarza medycyny pracy po zmianie rozporządzenia

Załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia nowelizującego wskazówki metodyczne w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników podzielił czynniki środowiska pracy na:

I.  Czynniki fizyczne

II.   Pył przemysłowy

III. Czynniki chemiczne

IV. Czynniki biologiczne

V. Inne czynniki

VI. Brak czynników

Do czynników fizycznych rozporządzenie zalicza:

Hałas; Hałas ultradźwiękowy; Drgania działające na organizm człowieka przez
kończyny górne (drgania miejscowe); Drgania o ogólnym działaniu na organizm
człowieka (drgania ogólne); Promieniowanie jonizujące; Pola elektromagnetyczne;  Sztuczne
promieniowanie optyczne (długość fali od 100 run do 1 mm): a) nadfioletowe (UV); b) podczerwone (IR); c) laserowe; d) widzialne (światło); Mikroklimat gorący; Mikroklimat zimny;  
Zwiększone lub obniżone ciśnienie atmosferyczne.

Inne czynniki to:

1. Niekorzystne czynniki psychospołeczne:

a) zagrożenia wynikające ze stałego dużego dopływu
informacji i gotowości do odpowiedzi

b) zagrożenia wynikające z pracy na stanowiskach decyzyjnych
i związanych z odpowiedzialnością

c) zagrożenia wynikające z narażania życia

d) zagrożenia wynikające z monotonii pracy

e) zagrożenia wynikające z organizacji pracy (praca pod presją czasu, nierównomierne obciążenie pracą, inne)

2. Praca związana z obsługą narzędzi, maszyn, urządzeń i poruszających się poza drogami publicznymi pojazdów mechanicznych (takich jak wózki widłowe, koparkoładowarki itp.)

3. Obsługa monitorów

4. Prace wymagające sprawności psychoruchowej

5. Praca na wysokości

6. Praca zmianowa, w tym praca w porze nocnej

7. Praca fizyczna z wydatkiem energetycznym na pracę powyżej 1500 kcal (8 godzin lub 3 kcal/min) dla mężczyzn i powyżej 1000 kcal (8 godzin lub ponad 2 kcal/min) dla kobiet

8. Praca w wymuszonej pozycji

9. Praca wymagająca ruchów monotypowych kończyn

10. Praca wymagająca stałego i nadmiernego wysiłku głosowego

11. Praca na stanowiskach związanych z kierowaniem pojazdami, szkoleniem i egzaminowaniem kierowców

12. Praca związana z posługiwaniem się bronią palną

13. Inne prace związane z narażeniem na czynnik niebezpieczny

14. Praca w narażeniu na inny czynnik szkodliwy lub uciążliwy

Zauważam, że jest trochę zmian w stosunku do poprzedniej wersji rozporządzenia, między innymi badanie do pracy na wysokości (praca pow. 1 m), praca związana z obsługą monitorów (bez względu na czas pracy przy monitorze). Rozporządzenie nie zawiera zamkniętego katalogu narażeń. W skierowaniu wpisać trzeba, jeśli występują, także pkt. IV.13, pkt. IV 14 załącznika, czyli inne, poza wymienionymi, wprost, w rozporządzeniu zagrożeniami. Skąd wypisujący skierowanie, bierze te czynniki –  odpowiadam, z oceny ryzyka zawodowego.

Podstawa prawna:

Rozporządzenie Ministra Zdrowia  z dnia 12 listopada 2020 r. zmieniające
rozporządzenie w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu
profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich
wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. 2020 poz. 2131)

Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia
30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu
profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich
wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (tekst jednolity Dz. U z
2016 poz. 2097 ze zm.)

Praca zdalna a wypadki przy pracy.

W związku z pandemią wiele osób pracuje zdalnie. Czy praca online pomaga uniknąć wypadków przy pracy?

Informacje płynące z inspekcji pracy pokazują, że w pracy zdalnej nie udało się uniknąć wypadków przy pracy Od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. do PIP zgłoszono 6 wypadków, do których doszło podczas wykonywania pracy zdalnej. Wszystkie zostały uznane za wypadki przy pracy. Dwóch poszkodowanych doznało ciężkich obrażeń ciała, trzech poniosło śmierć a jeden doznał lekkich obrażeń.

Wnioski jednoznaczne praca służby bezpieczeństwa i higieny pracy niezbędna, wręcz niezbędna jest, by organizować pracę bezpiecznie.

Stanowisko Ministrerstwa z 14 kwietnia 2021 r. :

Zgodnie z art. 12a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych zawieszono wykonywanie badań okresowych
pracowników na czas trwania stanu epidemii (lub stanu zagrożenia epidemicznego).
Jednocześnie, zgodnie z art. 31m ww. ustawy, przedłużono ważność orzeczeń lekarskich,
która upłynęła po dniu 7 marca 2020 r. na okres nie dłuższy niż 180 dni od dnia odwołania
stanu epidemii (lub stanu zagrożenia epidemicznego). Pracodawca jest więc zobowiązany
skierować pracownika na okresowe badania lekarskie przed upływem tego okresu.
Intencją ustawodawcy było ograniczenie mobilności społeczeństwa w celu
zminimalizowania rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2 oraz odciążenia systemu
służby zdrowia od innych zadań, by mogła się ona skupić na przeciwdziałaniu COVID-19.
Zawieszono zatem obowiązek kierowania pracowników na badania okresowe w czasie
pandemii, co było podyktowane także obawami o zdrowie ze strony samych pracowników.
Pragnę jednak podkreślić, że nałożony przepisami Kodeksu pracy obowiązek kierowania
pracowników na badania okresowe został zawieszony na czas pandemii (i 180 dni po jej odwołaniu), jednakże stosowanie konkretnych przepisów Kodeksu pracy regulujących
zagadnienie badań okresowych pracowników nie zostało zawieszone ani też przepisy te nie
zostały uchylone. Oznacza to, że można skierować pracownika na badania okresowe, o ile
pracodawca uzna, że jest to niezbędne dla zachowania dobrostanu pracownika a pracownik
potwierdzi taką potrzebę.
Skierowanie pracownika na badania okresowe nie może bowiem narazić go na ryzyko
zakażenia wirusem SARS-CoV-2, zwłaszcza że pracodawca może nie mieć informacji o
stanie zdrowia pracownika czy o schorzeniach, które pozycjonują go w grupie wysokiego
ryzyka zachorowania na COVID-19. Oznacza to, że pracownik może mieć obawy dotyczące
udania się do lekarza, o czym nie musi wiedzieć pracodawca. Dlatego skierowanie na
badania okresowe musi odbywać się w porozumieniu z pracownikiem. W innym przypadku
pracownik może (i ma prawo) odmówić przeprowadzenia badań do czasu odwołania stanu
epidemii i w obecnym stanie prawnym poddać się im nie później, niż przed upływem 180
dni od odwołania stanu epidemii (lub stanu zagrożenia epidemicznego).
Podsumowując, obowiązujące przepisy nie uniemożliwiają kierowania pracowników na
okresowe badania lekarskie w czasie stanu epidemii.

Prawa i obowiązki pracownika – art. 210 – 211 Kodeksu pracy.
Prawa pracownika (art. 210). W razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom
bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia
lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim
niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od
wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.
Jeżeli powstrzymanie się od wykonywania pracy nie usuwa zagrożenia, o którym
mowa wyżej, pracownik ma prawo oddalić się z miejsca zagrożenia, zawiadamiając
o tym niezwłocznie przełożonego. Pracownik podejmujący opisane powyżej działania, musi
pamiętać o ciążących na nim obowiązkach, do których należą między innymi:

– zabezpieczenie miejsca w którym wystąpiło zagrożenie, przed możliwością
dalszego niekontrolowanego rozprzestrzeniania się zagrożenia (np. odcięcie
dopływu mediów zasilających maszyny i urządzenia, uruchomienie wentylacji
awaryjnej, użycie sorbentów do zabezpieczenia rozlewiska niebezpiecznej
substancji, itp.)

– pod warunkiem, że nie stwarza to bezpośredniego zagrożenia
dla jego zdrowia i życia,

– zaalarmowanie innych osób znajdujących się w rejonie zagrożenia o grożącym im
niebezpieczeństwie,

– uniemożliwienie osobom niezwiązanym z usuwaniem zagrożenia wejścia w rejon
zagrożenia,

– natychmiastowe powiadomienie bezpośredniego przełożonego o zaistniałej
sytuacji,

– wezwanie zewnętrznych służb ratowniczych, jeżeli rodzaj i skala zagrożenia
wymaga podjęcia takich działań.

Pracownik nie może ponosić jakichkolwiek niekorzystnych dla
niego konsekwencji z powodu powstrzymania się od pracy lub oddalenia się z
miejsca zagrożenia w przypadkach, o których była mowa wyżej. Za czas
powstrzymania się od wykonywania pracy lub oddalenia się z miejsca zagrożenia,
pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.

Pracownik ma prawo, po uprzednim zawiadomieniu przełożonego,
powstrzymać się od wykonywania pracy wymagającej szczególnej sprawności
psychofizycznej w przypadku, gdy jego stan psychofizyczny nie zapewnia
bezpiecznego wykonywania pracy i stwarza zagrożenie dla innych osób. W naszej firmie
stanowiska tego typu nie występują, wykaz stanowisk wymagających szczególnej
sprawności psychofizycznej określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki
Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie rodzaju prac wymagających
szczególnej sprawności psychofizycznej.

Obowiązki pracownika (art. 211).

Przestrzeganie przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny
pracy jest podstawowym obowiązkiem pracownika. W szczególności pracownik jest
obowiązany:

1. Znać przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy,
brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się
wymaganym egzaminom sprawdzającym. Oznacza to, że pracownik ma obowiązek
uczestniczenia w szkoleniach z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy,
organizowanych przez pracodawcę lub przez podmioty szkoleniowe na jego
zlecenie. Brak aktualnego szkolenia z zakresu bhp powinien skutkować
odsunięciem pracownika od wykonywania pracy, co może wiązać się z obniżeniem
jego wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy z winy pracownika.

2. Wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami
bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosować się do wydawanych w tym zakresie
poleceń i wskazówek przełożonych. Oznacza to konieczność wykonywania pracy
zgodnie z dostarczonymi przez przełożonego procedurami oraz instrukcjami
bezpieczeństwa i higieny pracy, instrukcjami obsługiwanych maszyn i urządzeń,
zaleceniami wynikającymi z kart charakterystyk stosowanych substancji
chemicznych, itp. Pracownicy mają obowiązek potwierdzania na piśmie zapoznania
się z dostarczonymi zarządzeniami, instrukcjami i procedurami.

3. Dbać o należyty stan maszyn, urządzeń, narzędzi i sprzętu
oraz o porządek i ład w miejscu pracy. Oznacza to dokonywanie codziennych
przeglądów stosowanych maszyn, urządzeń i narzędzi zgodnie z ich dokumentacją
techniczno-ruchową (DTR) oraz instrukcjami obsługi, zgłaszanie przełożonemu
wszelkich usterek i niesprawność, utrzymywać ład i porządek na stanowisku
pracy, w pomieszczeniu pracy oraz w wykorzystywanych pomieszczeniach
higienicznosanitarnych.

4. Stosować środki ochrony zbiorowej, a także używać
przydzielonych środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego,
zgodnie z ich przeznaczeniem. Oznacza to konieczność stosowania zainstalowanych
na stanowisku pracy środków ochrony zbiorowej (np. miejscowej wentylacji
mechanicznej, osłon, itp.), przydzielonej pracownikowi odzieży roboczej oraz
środków ochrony indywidualnej. W zakresie tego obowiązku zawiera się również
dbałość o powierzoną odzież, obuwie robocze i środki ochrony indywidualnej oraz
ich czyszczenie i konserwacja wykonywana zgodnie z instrukcjami użytkowania.

5. Poddawać się wstępnym, okresowym i kontrolnym oraz innym
zaleconym badaniom lekarskim i stosować się do wskazań lekarskich. Pracownik
nieposiadający aktualnego orzeczenia lekarza medycyny pracy o braku
przeciwwskazań do wykonywania pracy na powierzonym stanowisku, powinien być
odsunięty od wykonywania pracy. Pracownik ma obowiązek poddawania się wstępnym,
okresowym i kontrolnym badaniom lekarskim zleconym przez bezpośredniego
przełożonego, który w skierowaniu na badania ma obowiązek dokładnie
scharakteryzować zagrożenia występujące na stanowisku pracy. Pracownik ma
obowiązek poinformowania lekarza medycyny pracy o wszelkich ograniczeniach w
wykonywaniu pracy wynikających z posiadanych orzeczeń o niepełnosprawności.

6. Niezwłocznie zawiadomić przełożonego o zauważonym w
zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego oraz
ostrzec współpracowników, a także inne osoby znajdujące się w rejonie
zagrożenia, o grożącym im niebezpieczeństwie.

7. Współdziałać z pracodawcą i przełożonymi w wypełnianiu
obowiązków dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. Oznacza to, ze pracownik
ma prawo i obowiązek informowania bezpośredniego przełożonego o wszelkich
zauważonych zagrożeniach lub nieprawidłowościach w zakresie bezpieczeństwa i
higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej. Pracownik ma obowiązek
uczestniczenia w zleconych przez przełożonego czynnościach związanych z oceną
ryzyka zawodowego, przygotowaniem instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy,
regulaminów pracowni, itp. Pracownik ma prawo do zgłaszania wszelkiego rodzaju
wniosków dotyczących poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony
przeciwpożarowej.

We wzorach szkoleń bezpeiczeństwa i higieny pracy mówi się Istota bezpieczeństwa i higieny pracy.

Jeśli chodzi o zwrot, definicja bezpieczeństwa i higieny pracy, to podkreślam:

 W polskim prawie, w
żadnym przepisie nie określono normatywnej definicji bezpieczeństwa i higieny
pracy. Jedynym miejscem, gdzie taką definicję znajdziemy jest norma
PN-N-18001:2004, która obecnie została wycofana i zastąpiona normą PN-ISO
45001:2018-06. Zgodnie z definicją wyrażoną w przytoczonej normie, bezpieczeństwo i higiena pracy to: stan warunków i organizacji pracy oraz zachowań pracowników zapewniający wymagany poziom ochrony zdrowia i życia przed zagrożeniami występującymi w środowisku pracy.

Co proponuje nasza organizacja?

Proponujemy materiał szkoleniowy na szkolenie wstępne online w edytowalnej formie.

Prosze zaproponować cenę za produkt na maila bhp@10g.pl , tel 691958265

Informacje ogólne o znaku ce na maszyny i urządzenia techniczne

Co to jest znak CE, oznaczenie ce ?
Oznaczenie CE jest europejskim znakiem zgodności, świadczącym
o zastosowaniu i spełnieniu przez producenta odpowiednich wymagań zawartych w
dyrektywach, a także w normach powiązanych z maszyną / urządzeniem technicznym.
Wprowadzający do obrotu produkt nadając na nim znak ce deklaruje, że
urządzenie, maszyna zapewnia  odpowiedni
poziom bezpieczeństwa wyrobu.

Kto nadaje znak CE / oznaczenie ce?
Oznakowanie CE może zostać nadane przez wprowadzającego do obrotu

Co oznacza znak ce?

 Znak ce maszyny to zapewnienie, że nowe maszyny spełniają wymagania bezpieczeństwa , na jaki pozwala aktualny stan techniki

Czy znak ce jest obowiązkowy?

Tak znak ce jest obowiązkowy dla nowych maszyn i urządzeń wprowadzanych
przez producenta do obrotu

Co wchodzi w skład oferty naszej firmy?

Wzor dokumentacji zakładowej, w tym oceny ryzyka maszyny pozwalającej nadać znak ce na wprowadzane do obrotu urządzenie
Szczegóły oferty :

Strona poradnika na FB

Procedura nadawania znaku CE – dyrektywa maszynowa MD
2006/42/WE. Procedura oceny zgodności maszyn bez jednostki notyfikowanej. Wzór
zakładowej dokumentacji maszyny

Przedpłata na rachunek bankowy 26105019791000009074092108
(ING Bank Śląski S.A.) – BHP Specjalista Elżbieta Rzadkowolska 87-853 Kruszyn,
Kazimierza Wielkiego 107 NIP: 888-166-20-75

REGON: 910195953 tel. 691958265

Cena egz. 140,00 + 5% Vat, brutto 147,00. Nadajemy
publikację mailem w edytowalnej formie.

Wystawiamy faktury i faktury pro forma

Więcej na Facebook
Strona poradnika na FB